Εμπειρία σταθμός στην ζωή μου

 

Πριν μερικούς μήνες μου ζήτησαν να συμμετέχω σε μια ημερίδα της Π.Α.Λ.Ο. (Πανελλήνια Αντικωφωτική & Λογοθεραπευτική Οργάνωση) που θα γινόταν στο τμήμα Λογοθεραπείας στο ΤΕΙ Καλαμάτας τον Νοέμβριο του 2011 με θέμα «Σύγχρονη διάγνωση και αντιμετώπιση των διαταραχών της Ακοής και του Λόγου».

Μου ζητήθηκε να παρουσιάσω τις δυσκολίες που είχα ως κωφή, δηλαδή τις λογοθεραπείες μου, την εκπαίδευσή μου, πως φόρεσα ακουστικά κι άλλα τέτοιου τύπου. Με αυτό τον στόχο κάθισα λοιπόν να γράψω την ομιλία μου. Κοιτάζοντας την κενή οθόνη και αναθυμούμενη την ζωή μου, ξεπήδησε από μέσα μου ένα τελείως διαφορετικό κείμενο επηρεασμένο από τα προσωπικά μου βιώματά. Ενημέρωσα τον υπεύθυνο της Π.Α.Λ.Ο. για την αλλαγή του θέματος της ομιλίας μου και δέχτηκαν να την παρουσιάσω. Σας τη παραθέτω παρακάτω, τα συμπεράσματα δικά σας.

Εμπειρία σταθμός στην ζωή μου

Κάθε άνθρωπος αξίζει αποδοχή, σεβασμό κι αγάπη. Αυτό ισχύει και για όλους τους ανθρώπους με προβλήματα ακοής ανεξάρτητα αν επικοινωνούν μόνο με ομιλία ή μόνο με νοηματική ή και με τα δύο. Πάνω σε αυτό βασίζεται η εμπειρία μου που θα σας παρουσιάσω.

Λέγομαι Ισμήνη Πολίτη, και είμαι κωφή, φοίτησα σε σχολείο ακουόντων, σπούδασα αρχιτεκτονική και έκανα μεταπτυχιακό. Δουλεύω ως αρχιτέκτων αλλά παράλληλα ασχολούμαι και με συμπληρωματικές θεραπείες. Με μια πρόταση σας είπα όλο το βιογραφικό μου!

Δεν θα ήθελα να σας απασχολήσω με τα γεγονότα της ζωής μου ως κωφή: εκπαίδευση, λογοθεραπείες, προμήθεια ακουστικών, προβλήματα συναναστροφής κλπ. Θα ήθελα να επικεντρώσω στην εμπειρία που αποκόμισα από την συμμετοχή μου σε δυο συνέδρια στο παρελθόν και πως την βίωσα.

Η εκπαίδευσή μου ξεκίνησε όταν ήμουν τριών χρονών και αφορούσε χειλεανάγνωση, ομιλία και ακουστική εξάσκηση ενώ η νοηματική γλώσσα δεν συμπεριλαμβανόταν. Σε ηλικία 17 ετών μου προτάθηκε από τις λογοθεραπεύτριες μου να μιλήσω στο 4^ο Συνέδριο του Πανελλήνιου Συλλόγου Ειδικών στις Διαταραχές του Λόγου στην Αθήνα. Ένιωσα περήφανη που θεωρούσαν ότι μπορούσα να μιλήσω σε ένα τέτοιο συνέδριο παρόλο που ήμουν μικρή και η άρθρωσή μου δεν ήταν τέλεια. Όμως πιο σημαντικό για μένα ήταν ότι μέσω αυτού του συνεδρίου πίστευα ότι θα γνώριζα κι άλλους ανθρώπους σαν εμένα ή και νοηματίζοντες κωφούς. Υποσυνείδητα μάλλον είχα και την ελπίδα ότι θα μπορούσαμέσα από παρέα με νοηματίζοντες κωφούς να μάθαινα και νοηματική που πάντα ήθελα να μάθω για να έχω την δυνατότητα να επικοινωνώ μαζί τους. Βλέπετε, με το να πηγαίνω σε σχολείο ακουόντων, δεν είχα την δυνατότητα να γνωρίσω κανέναν νοηματίζοντα κωφό και οι ομιλούντες κωφοί που είχα γνωρίσει μετριούνταν στα δάχτυλα του ενός χεριού. Αυτή την επιθυμία μου την ανέφερα μάλιστα στην διάλεξή μου στο συνέδριο. Ετοίμασα με πολύ αγάπη και χαρά την διάλεξή μου και περίμενα πως και πως την ημέρα που θα γινόταν το συνέδριο. Επειδή η άρθρωσή μου δεν ήταν τέλεια και στο κοινό θα υπήρχαν άνθρωποι που μπορεί να μην είχαν εμπειρία με τον τρόπο που μιλάει ένα κωφό άτομο, οι λογοθεραπεύτριες μαζί με τους γονείς μου αποφάσισαν να φωτοτυπήσουν την διάλεξή μου και να την μοιράσουν στους συμμετέχοντες ούτως ώστε να μην υπάρχει κανένα πρόβλημα μη κατανόησης των λεγόμενών μου. Τότε βλέπετε δεν υπήρχε το powerpoint και ο μόνος τρόπος να βοηθηθεί το κοινό να κατανοήσει ακόμα περισσότερο την διάλεξή μου ήταν μόνο αυτός. Για τους νοηματίζοντες κωφούς υπήρχε επιπλέον διερμηνέας νοηματικής γλώσσας.

Προς μεγάλη μου έκπληξη, στο τέλος της διάλεξης μου, δέχτηκα μεγάλη επίθεση από κωφά άτομα για δύο πράγματα. Πρώτον ότι έκανα την διάλεξη μιλώντας και όχι σε νοηματική γλώσσα (την οποία μάλιστα δεν γνώριζα) αφού είμαι κωφή. Δεύτερον επειδή διανεμήθηκε σε φωτοτυπίες. Θεώρησαν ότι αυτά ήταν προσβολή τόσο για μένα την ίδια όσο και για εκείνους. Στα διαλείμματα και στο τέλος του συνεδρίου ένιωθα μια εχθρότητα απέναντί μου ενώ οι νοηματίζοντες κωφοί με απέφευγαν.

Ως δεκαεφτάχρονη ήμουν πολύ ευαίσθητη και η επίθεση αυτή με εξέπληξε πολύ και με πλήγωσε. Αναρωτήθηκα τι ήταν το τόσο κακό που είχα κάνει, όταν μέχρι τότε είχα τον έπαινο των δασκάλων μου και του περιβάλλοντος μου για τους κόπους που είχα καταβάλλει από μωρό παιδί. Ένιωσα ότι ακύρωναν, διέγραφαν όλους τους κόπους και τις προσπάθειες και τον αγώνα που είχα δώσει να μπορέσω να καταλάβω τι γίνεται γύρω μου και να επικοινωνήσω. Επιπλέον αυτή η «διαγραφή» γινόταν από άτομα που ήταν σαν εμένα, άτομα με πρόβλημα ακοής, πράγμα που με πλήγωνε ακόμα περισσότερο. Δεν καταλάβαινα για ποιο λόγο ήταν τόσο επιθετικοί απέναντί μου. Ένιωσα μεγάλη πίκρα, απογοήτευση και στεναχώρια από την αντιμετώπισή τους. Κι εγώ που περίμενα ότι θα γνωρίσω άλλους έφηβους κωφούς και θα κάναμε παρείτσα και θα με βοηθούσανε να μπω στον κόσμο των νοηματιζόντων κωφών! Ύστερα από αυτή την αντιμετώπιση που εισέπραξα, όπου φύγει φύγει! Δεν ήθελα πια να έχω επαφή με νοηματίζοντες κωφούς και βέβαια ούτε να μάθω νοηματική.

Έτσι εστίασα στο σχολείο μου, στα μαθήματά μου, κατάφερα να τελειώσω το σχολείο και να μπω στο πολυτεχνείο στην Αρχιτεκτονική. Εστίασα και εκεί στα μαθήματα μου έχοντας κάνει delete στον εγκέφαλό μου ότι είχε σχέση με νοηματική. Βαθιά μέσα μου υπήρχε ένα τραύμα που δεν το συνειδητοποιούσα. Την εποχή που μπήκα στο πολυτεχνείο οι γονείς μου είχαν ανακαλύψει ένα παγκόσμιο συνέδριο ατόμων με προβλήματα ακοής που γίνεται κάθε τέσσερα χρόνια σε διαφορετική χώρα. Το συνέδριο αυτό διοργανωνόταν από τον Παγκόσμιο Οργανισμό για Άτομα με Προβλήματα Ακοής (The International Federation of Hard of Hearing People – IFHOH) και γινόταν τότε στην Ελβετία. Με προέτρεψαν να πάω μαζί τους για να εμπλουτίσω τις γνώσεις μου πάνω σε θέματα αντιμετώπισης κώφωσης – βαρυκοίας αλλά έχοντας δεδομένη την αντιμετώπιση κωφών από το συνέδριο που είχα συμμετάσχει, αντέταξα επιχειρήματα του τύπου ότι έχω πολλά μαθήματα και δεν γίνεται. Οι γονείς μου πήγαν και έμειναν ενθουσιασμένοι και με προέτρεψαν στο επόμενο συνέδριο, μετά 4 χρόνια, που γινόταν στο Ισραήλ, όχι μόνο να πάω μαζί τους αλλά και να μιλήσω εκεί. Αυτό κυρίως γιατί θα είχαμε έκπτωση στις συμμετοχές. Ύστερα από πολύ μεγάλη πίεσή τους δέχτηκα τέλος να μιλήσω εκεί. Με βαριά καρδιά, μην θέλοντας υποσυνείδητα να ασχοληθώ, πήρα την ίδια διάλεξη που είχα κάνει και παλιά και απλώς την εμπλούτισα με κάποια καινούργια δεδομένα. Ασυνείδητα προετοιμάστηκα με πολύ σκεπτικισμό και αγωνία για τα πυρά που θα δεχόμουνα. Οπλίστηκα με μια αόρατη πανοπλία που θα με εμπόδιζε να πληγωθώ και βέλη ώστε να είμαι σε ετοιμότητα για την αντεπίθεση.

Έτσι λοιπόν έφτασα στο συνέδριο. Εκεί συμμετείχαν όλων των ειδών κατηγορίες ανθρώπων από όλο τον κόσμο, ακούοντες φίλοι, συγγενείς κωφών, ΩΡΛ, λογοθεραπευτές, δάσκαλοι, θεραπευτές, διερμηνείς κλπ, άτομα με προβλήματα ακοής και όχι μόνο, οι οποίοι επικοινωνούσανε με όλους τους τρόπους, είτε με ομιλία, είτε με νοηματική είτε και με τα δύο. Άνθρωποι όλων των επιπέδων, συνομιλούσαν προσπαθώντας με αγάπη, σεβασμό, ευγένεια και καλή διάθεση να βρουν τρόπο επικοινωνίας ανεξάρτητα από την καταγωγή, ηλικία, μόρφωση και από το αν γνωρίζανε μόνο νοηματική ή μόνο ομιλία ή και τα δυο. Ένα περιβάλλον διαφορετικό από το συνέδριο που είχα μιλήσει. Παρόλα αυτά εξακολουθούσα να είμαι επιφυλακτική και αναρωτιόμουν τι θα γινόταν μετά την διάλεξή μου. Ξεκινώντας δειλά την διάλεξή μου παρατήρησα ότι την προβάλλανε σε οθόνη ώστε το κοινό να μπορεί να την διαβάσει. Δηλαδή κάτι αντίστοιχο με τις φωτοτυπίες που είχαμε μοιράσει στο συνέδριο στην Αθήνα. Αναστέναξα με ανακούφιση, τουλάχιστον οι ακούοντες θα με κατανοούσανε καλύτερα γιατί αν η άρθρωσή μου στα ελληνικά δεν ήταν τέλεια, στα αγγλικά σίγουρα θα ήταν χειρότερη. Επιπλέον παρατήρησα ότι υπήρχε διερμηνέας νοηματικής οπότε θα κατανοούσαν και νοηματίζοντες κωφοί την διάλεξή μου. Ωστόσο ακόμη φοβόμουν ότι θα γίνει κάτι παρόμοιο με το συνέδριο στην Αθήνα. Αλλά ήμουν προετοιμασμένη να αντιμετωπίσω τυχόν επιθέσεις. Αν δεν με θέλανε ούτε αυτή την φορά, ούτε κι εγώ δεν τους ήθελα. Αν με αγνοούσανε, θα τους αγνοούσα κι εγώ.

Δεν ήμουν όμως προετοιμασμένη για μια ανοιχτή αγκαλιά. Η αντιμετώπιση του κοινού ήταν θετικότατη. Όλοι με αποδέχτηκαν όπως είμαι, για την ομιλία μου τσάτρα πάτρα στα αγγλικά, με συγχάρηκαν για την άνεσή μου να μιλήσω και με τίμησαν προσκαλώντας με να παρακολουθήσω τις δικές τους διαλέξεις. Γνώρισα πολλούς κωφούς εκεί, που γνωρίζανε την δική τους νοηματική γλώσσα αλλά καταφέραμε να επικοινωνήσουμε με διάφορους τρόπους. Δεν ένιωσα από την μεριά τους κάποια ενόχληση επειδή δεν γνώριζα καθόλου νοηματική. Αντιθέτως υπήρχε μια αίσθηση ομόνοιας, κάναμε διάφορες δραστηριότητες, παιχνίδια και ξεναγήσεις στην Ιερουσαλήμ. Έφυγα από το συνέδριο με τις καλύτερες εντυπώσεις, χαρούμενη, ευτυχισμένη και ξαλαφρωμένη. Ξαλαφρωμένη γιατί είχα την επιβεβαίωση ότι δεν ήταν λάθος που είχα μάθει να μιλάω παρόλο που είμαι κωφή. Επιπλέον είδα ότι υπάρχουν κωφοί που δέχονται τον άλλον όπως είναι, τον αγκαλιάζουν με αγάπη και αποδοχή ανεξάρτητα από τον τρόπο που επικοινωνεί.

Επέστρεψα στην Αθήνα και η ζωή μου συνεχίστηκε όπως και πριν. Διάβασμα, εξετάσεις, διπλωματική, πτυχίο, μεταπτυχιακό. Όμως, κάτι μέσα μου είχε αλλάξει. Όταν πια βρήκα δουλειά σε αρχιτεκτονικό γραφείο και είχα ελεύθερο χρόνο, τι έκανα; Πήγα και έμαθα νοηματική. Είχα ξεπεράσει την αρνητική μου αντιμετώπιση και είχα επανακτήσει την παλιά μου επιθυμία,που είχα από παιδί, να είμαι σε επαφή με κωφούς ανεξαρτήτως τρόπου επικοινωνίας.

Τελειώνω όπως άρχισα. Η όλη αυτή εμπειρία με δίδαξε ότι εν τέλει οι άνθρωποι, όλοι μας, αξίζουμε αγάπη, αποδοχή, και σεβασμό ανεξάρτητα από το τι είναι ο καθένας μας και από τον τρόπο επικοινωνίας μας. Όλοι μας είμαστε ανθρώπινα όντα με ψυχή και πνεύμα και ίσως αυτό θα έπρεπε να σκεφτόμαστε πάνω από όλα.

Ευχαριστώ τους διοργανωτές της σημερινής ημερίδας και κυρίως τον κο Μίμη Σκαναβή που μου δώσανε την ευκαιρία να συμμετέχω και όλους εσάς που είχατε την υπομονή να με ακούσετε.

Επίσης ευχαριστώ και την Σειρήνα την γατούλα μου που με βοήθησε στην πληκτρολόγηση της διάλεξης καθώς και τους γονείς μου, χωρίς εκείνους δεν θα ήμουν αυτή που είμαι.

Η Κλεψύδρα

 από τον Νεόφυτο (deaf_poetry)

Το αγόρι κοίταξε το κορίτσι και του είπε: "σε αγαπώ πολύ". Όμως το κορίτσι δεν είδε το αγόρι. Όχι επειδή δεν το αγαπούσε, άλλα επειδή δεν μπορούσε να το δει. Δεν το έβλεπε . Έβλεπε όμως αγγέλους που ήταν αποκύημα της φαντασίας της. Προσπαθούσε να αναπαραστήσει την μοναδική της πολύτιμη αγάπη με άσπρες σιλουέτες που ήταν άγγελοι πλασμένοι για αγάπες.
Το κορίτσι αναστέναξε. Το αγόρι δεν έδωσε σημασία. Κοίταξε όμως τον σχηματισμό των χειλιών της.
Το αγόρι είπε. Τυφλώνομαι
Το κορίτσι πάγωσε. Κωφεύω
"Τι θα κάνουμε τώρα;" είπαν. Λίγος χρόνος μας έμεινε … Κοίταξαν την κλεψύδρα. Έμεινε τόση πολύ άμμος για τη ζωή τους άλλα τόσο λιγοστή για την ακοή του κοριτσιού. Και την όραση του αγοριού που ήταν ήδη κωφό κι έχανε το φως του...
Δεν ήξεραν τι να κάνουν. Αγκαλιάστηκαν και το αγόρι έκλεισε τα μάτια πριν λήξει ο χρόνος της κλεψύδρας. Και έμειναν αγκαλιασμένοι μέχρι που κύλησε και ο χρόνος για τη ζωή..

Η ζωή είναι απλή, εμείς την κάνουμε περίπλοκη

Πολλές φορές έχω σκεφτεί πόσο διαφορετική είναι η αντίληψη των παιδιών από των ενήλικων. Πόσοι ενήλικες δεν έχουν «μείνει» με το γεγονός ότι κάποια πράγματα που οι ίδιοι θεωρούν περίπλοκα τα παιδιά τα θεωρούν απλά; Μιλάω κυρίως για παιδιά μέχρι 5-6 ετών περίπου. Τα παιδιά μεγαλύτερης ηλικίας πιστεύω ότι έχουν μπολιαστεί με τις πεποιθήσεις των ενηλίκων μέσω του οικογενειακού τους περιβάλλοντος και του σχολείου τους.

Θα με ρωτήσετε τώρα, «τι θες να πεις με όλα αυτά;» και πιθανώς είστε έτοιμοι να πείτε ένα «ουφ» και να γυρίσετε το κεφάλι σας από την άλλη ψάχνοντας για κάτι πιο ενδιαφέρον να διαβάσετε. Οπότε ας συστηθώ πρώτα όπως συστήνομαι συνήθως. Λέγομαι Ισμήνη και είμαι κωφή. Θα σας διηγηθώ δυο μικρούτσικες ιστορίες από τα παιδικά μου χρόνια που πιστεύω ότι δείχνουν αυτή την διαφορά αντίληψης μεταξύ παιδιών και ενηλίκων. Τις ιστορίες αυτές μου τις έχει διηγηθεί η μαμά μου όταν ήμουν πιο μεγάλη καθώς τότε που έγιναν εγώ ήμουν πολύ μικρή για να τα θυμάμαι.

Γεννήθηκα κωφή, έχοντας ωστόσο κάποια υπολείμματα ακοής. Έτσι από 2,5-3 χρονών περίπου φορούσα ακουστικά. Την εποχή που ήμουν μικρή, τα ακουστικά δεν ήταν όπως είναι τώρα, μικροσκοπικά και αόρατα σχεδόν. Τότε είχαν καλώδια που ξεκινούσαν από τα αυτιά που ήταν το ακουστικό και καταλήγανε σε ένα κουτάκι μπροστά στο στήθος. Επομένως γίνονταν αμέσως αντιληπτά από το γύρω μου περιβάλλον και ο καθένας καταλάβαινε ότι «το καημένο το κοριτσάκι δεν ακούει». Ας μην το σχολιάσω αυτό μια και δεν είναι το θέμα μου τώρα. Ένα άλλο θέμα που δεν θα το σχολιάσω ήταν ότι το κουτάκι αυτό μπροστά στο στήθος ήταν σκέτο δράμα για ένα παιδάκι που ήθελε να τρέχει και να παίζει σαν όλα τα άλλα. Έτσι και έπεφτα κάτω μετά από τρέξιμο αμέσως χτυπούσα στο σημείο που φορούσα το κουτάκι αυτό.

Ωστόσο σαν παιδάκι ήθελα να παίξω όπως όλα τα άλλα παιδάκια οπότε κάθε μέρα με πήγαινε η νταντά μου, μια γιαγιούλα που την φώναζα γιαγιά Ιφιγένεια, στην παιδική χαρά. Αν θυμάμαι καλά, έπαιζα κυρίως στην άμμο της παιδικής χαράς με κουβαδάκι φτυαράκια κλπ. Έρχονταν κι άλλα παιδάκια στην παιδική χαρά αλλά δεν μπορώ να θυμηθώ αν είχα πιάσει φιλίες μαζί τους. Παράλληλα με την εφαρμογή των ακουστικών είχα ξεκινήσει και μαθήματα λογοθεραπείας. Επειδή όμως ήμουν πολύ μικρή, δεν μίλαγα πολύ καλά, έλεγα κυρίως λέξεις. Καταλάβαινα όμως πολύ καλά τι γινόταν γύρω μου χρησιμοποιώντας τα μάτια μου και την αντίληψή μου.

Έτσι όταν μια μέρα στην παιδική χαρά ήρθε ένα κοριτσάκι που φορούσε γυαλιά και ρώτησε την νταντά μου «γιατί φοράει το κοριτσάκι αυτά τα καλώδια;» κατάλαβα αμέσως τι έλεγε. Η νταντά μου ταράχτηκε και προσπαθούσε για κάποιο χρονικό διάστημα να βρει ένα όμορφο τρόπο να πει στο κοριτσάκι ότι εγώ δεν άκουγα και για αυτό το λόγο φορούσα τα «καλώδια». Αλλά πριν προλάβει να βρει τι να απαντήσει στο κοριτσάκι, ανέλαβα εγώ. Μιλώντας στο κοριτσάκι όπως μπορούσα, με τις λιγοστές λέξεις που ήξερα, έδειξα τα γυαλιά της και της είπα «εσύ αυτά» και μετά έδειξα τα ακουστικά μου και της είπα «εγώ αυτά». Η απάντηση του κοριτσιού ήταν άμεση: «α, κατάλαβα» και τελείωσε έτσι πολύ απλά και γρήγορα και χωρίς δράματα το ζήτημα. Η νταντά μου τα είχε χάσει τελείως με το όλο σκηνικό. Τόσο πολύ που γυρνώντας πίσω στο σπίτι ανέφερε τα πάντα στην μαμά μου σαν ένα αξιοσημείωτο γεγονός.

Ωστόσο αν το καλοσκεφτείτε, στην πραγματικότητα δεν ήταν και τόσο σημαντικό γεγονός. Απλά ήμουν ένα κωφό κοριτσάκι που φορούσα ακουστικά όπως και το κοριτσάκι αυτό φορούσε γυαλιά. Δεν υπήρχε λόγος λοιπόν να το δει τόσο τραγικά η νταντά μου που δεν ήξερε τι να πει στο κοριτσάκι. Βέβαια μετά που έμαθα την ιστορία αυτή, πιο μεγάλη σε ηλικία, αναρωτιέμαι μέχρι και τώρα τι θα γινόταν αν το συγκεκριμένο κοριτσάκι δεν φορούσε γυαλιά. Θα είχα άραγε βρει τρόπο να της απαντήσω ή θα είχα αφήσει την νταντά μου να της απαντήσει με όποιο τρόπο νόμιζε; Ποιος ξέρει!

Η δεύτερη ιστορία αφορά την ένταξή μου σε νηπιαγωγείο με παιδάκια που ακούγανε. Ως το μόνο παιδάκι με πρόβλημα ακοής ανάμεσα σε 15-20 παιδάκια που ακούγανε, η μαμά μου είχε μεγάλο άγχος πως θα τα καταφέρω να ταιριάξω μαζί τους. Θα με δέχονταν με το πρόβλημα ακοής μου; Θα με αφήνανε να παίζω μαζί τους; Ή μήπως θα με κάνανε πέρα ως «διαφορετική» και πιθανώς «προβληματική»;

Μια μέρα ήρθε η μαμά μου στο νηπιαγωγείο να με πάρει την ίδια ώρα που είχε έρθει η μαμά ενός συμμαθητή μου. Ξεκίνησε λοιπόν διάλογος μεταξύ των μαμάδων περιμένοντας να παραλάβουν τα βλαστάρια τους:

Άλλη μαμά: «ποιο είναι το παιδάκι σας;»

Μαμά μου: «η Ισμήνη»

Άλλη μαμά: «α! έχω ακούσει πολλά για την Ισμήνη από τον γιο μου. Θα ήθελα να την γνωρίσω».

Μαμά μου: «σας έχει πει ο γιος σας ότι η Ισμήνη δεν ακούει, ότι έχει πρόβλημα ακοής;».

Άλλη μαμά: «Α ναι; Αλήθεια; Όχι, μου έχει πει μόνο ότι είναι η καλύτερη μαθήτρια της τάξης!»

Η μαμά μου τα έχασε και αναρωτήθηκε για ποιο λόγο ο συμμαθητής μου είχε πει κάτι τέτοιο στην μητέρα του ενώ δεν της ανέφερε ότι είμαι κωφή. Το έψαξε λίγο και έμαθε για ποιο λόγο θεωρούμουν η καλύτερη μαθήτρια. Γιατί ήξερα κάτι πάρα πολύ σημαντικό, μα αλήθεια πολύ πολύ σημαντικό: να μετράω μέχρι το 10!!!!!

Τα άλλα παιδάκια δεν ήξεραν ούτε να διαβάζουν ούτε να μετράνε πολύ. Εγώ επειδή έκανα μαθήματα λογοθεραπείας από 3 χρονών, έπρεπε να ξέρω να διαβάζω και να μετράω. Έτσι όταν πήγα στο νηπιαγωγείο ήξερα να μετράω πολύ περισσότερο από τους συμμαθητές μου. Έτσι το γεγονός ότι ήξερα τους αριθμούς μέτρησε πολύ περισσότερο για τους συμμαθητές μου από το γεγονός ότι δεν άκουγα και φορούσα ακουστικά.

Οι ιστορίες αυτές ήταν ένα έναυσμα για μένα να αντιληφθώ την διαφορά αντίληψης και λογικής παιδιών και ενηλίκων. Νομίζω ότι τα παιδιά μικρής ηλικίας απλοποιούν καταστάσεις, ανθρώπους και γεγονότα χρησιμοποιώντας μια αφαιρετική λογική. Πιστεύω λοιπόν ότι υπάρχει μια γενική τάση να περιπλέκουμε τα πράγματα ενώ στην πραγματικότητα είναι πολύ απλά. Έτσι όταν σας προκύψει κάποια περίπλοκη κατάσταση, προσπαθήστε να σκεφτείτε σαν ένα μικρό παιδί. Πιθανώς να δείτε ότι εν τέλει τα πράγματα είναι απλούστερα από ότι νομίζατε.

Η Σοφία των Ήχων

από τη Λένα Γαβριηλίδου

Το κοριτσάκι που μεγάλωνε
χωρίς ν' ακούει τους ήχους των ανθρώπων και της φύσης

το βαλε πείσμα και γέμισε με εκκωφαντικούς ήχους
τα άηχα γι αυτό,
σημαδάκια στο χαρτί

Για ν'αναρωτηθούμε οι ''ακούοντες'',
ποιός ειναι τελικά αυτός που δεν ακούει

Ένα καράβι κουφοταξιδεμένο

από την Matina Kats όπως το αφηγήθηκε 

Αύγουστος, ώρα για το ετήσιο ταξίδι στη νήσο καταγωγής, τη Νάξο. Για να μας βγει πιο οικονομικά, εγώ και η ξαδέρφη μου αποφασίσαμε να αντέξουμε τις οχτώ ώρες στο που χρειάζονταν για να πάει το καράβι στη Νάξο.
Αν και δεν είχαμε πάρει καμπίνα, θα μπορούσαμε να καθίσουμε, ή μάλλον να ξαπλώσουμε όπως κι όπως, στα σαλόνια στο εσωτερικό του πλοίου. Όμως, είτε γιατί είχε πολύ κόσμο και δεν χωρούσαμε, είτε γιατί ήμασταν πιο άνετα, αποφασίσαμε να περάσουμε εκείνο το βράδυ στο εξωτερικό κατάστρωμα. Κι ας έκανε μπρρρ κρύο. Όποιος έχει ταξιδέψει παρομοίως, ξέρει πόση ψύχρα κάνει στο κατάστρωμα ενός πλοίου σε πορεία, ειδικά βραδιάτικα κι ας είναι μες στο κατακαλόκαιρο!
Να ήταν μόνο το κρύο... Από την αρχή η κατάσταση φαινόταν...το λιγότερο περίεργη! Πιο πέρα ένας τύπος ροχάλιζε τόσο δυνατά που δεν άφηνε κανέναν σε ακτίνα καταστρώματος να μπορέσει να κοιμηθεί πραγματικά έστω και λίγο. Εκτός ίσως από τη ξαδέρφη μου που χαμπάρι δεν σκαμπάζει όταν την παίρνει ο ύπνος όπως κι είχε γίνει ήδη. Από την άλλη μεριά, κάτι ξένοι με τους υπνόσακούς τους προσπαθούσαν να βολευτούν όσο το δυνατόν καλύτερα ενώ αλλάζανε συνεχώς θέση ύπνου. Μόνο που δεν αλλάζανε θέση ξαπλωμένοι ή βγαίνοντας από τους υπνόσακους...  Φαίνεται τους ήταν πιο εύκολο να κινηθούν χοροπηδώντας μες στους σάκους τους! Όπως ακριβώς στις τσουβαλοδρομίες. Κι έβλεπες συνέχεια ένα -τσουπ τσουπ- από δω, -τσουπ τσουπ- από κει, κάτι που συμπλήρωνε ωραία το σκαμπανέβασμα του πλοίου.
Κι ένας ακόμη...αυτό που θα λέγαμε "τρελός". Ένας άνθρωπος στον κόσμο του που είχε ανάγκη να λέει συνέχεια και μάλιστα φωναχτά, οτιδήποτε σκεφτόταν. Οτιδήποτε...
Η ξαδέρφη μου ήδη κοιμόταν του καλού καιρού κι επειδή δεν είχε και τόσο χώρο κι έξω, κοιμόμασταν με βάρδιες. Ο άλλος παραπέρα ροχάλιζε. Κι ο άνθρωπος που μιλούσε δυνατά, βάλθηκε να λέει: "Πώς ροχαλίζει αυτός; Και δεν μπορώ να κοιμηθώ. Πώς ροχαλίζει έτσι; Πώς θα κοιμηθούμε; Και δεν μπορώ να κοιμηθώ! Πώς ροχαλίζει! κλπ κλπ κλπ κλπ!!!!" Ναι, επαναλάμβανε συνεχώς τα ίδια και ότι και να του έλεγα, ακόμη πως τον καταλαβαίνω αλλά τι να κάνουμε, να τον ξυπνούσαμε, τίποτα. Τίποτα δεν τον σταματούσε από το να το λέει. Αφού είχε ανάγκη να το πει...
Έλα που όμως ανέβηκε ξαφνικά στο κατάστρωμα ο Βασίλης! Ο Βασίλης είναι δάσκαλος νοηματικής στη σχολή που πήγαινα και κωφός. Είχαμε μιλήσει αρκετές φορές και τον είχα συμπαθήσει. Και να που τον πέτυχα στο πλοίο για τη Νάξο! Τι σύμπτωση κι αυτή. Με είδε κι αυτός πάνω στην ώρα και κάτσαμε να τα πούμε λίγο, και λεκτικά και νοηματικά όσο γινόταν. Γιατί ο Βασίλης μπορούσε να διαβάσει τα χείλη κι εγώ ήμουν ακόμη στο 1ο έτος της νοηματικής. Πέρα από το ότι ήταν μια καλή ευκαιρία να κάνω εξάσκηση, χαρήκαμε πραγματικά που είδαμε ο ένας τον άλλον.
Επικοινωνώντας λοιπόν, λύθηκε μια παρεξήγηση. Ο Βασίλης θα κατέβαινε σε επόμενο νησί του δρομολογίου, στα Κουφονήσια (!) Κάποια αλλαγή που δεν την κατάλαβε αφού την ανακοινώσανε από τα μεγάφωνα και φυσικά τέτοια πληροφορία έμεινε απρόσιτη από όποιον δεν είχε τα "μέσα" να τη μάθει. Το ταξίδι του τελικά θα χρειαζόταν 12 ώρες αντί για τις 8 που νόμιζε! Ευτυχώς που το έμαθε έστω κι από μένα, αλλιώς ποιος ξέρει πραγματικά πόση παραπάνω ταλαιπωρία θα περνούσε σε σχέση με τους άλλους που το ξέρανε;
Καθώς μιλούσα με νοηματική με τον Βασίλη, ο τρελός μας έβλεπε κι αμέσως βρήκε άλλο θέμα που θεώρησε άξιο προσοχής. Ο Βασίλης, καταλαβαίνοντας πως ο τρελός τον είχε σταμπάρει, μου έλεγε με νοηματική: "Δεν είναι καλά ο άνθρωπος...σίγουρα θα παίρνει ναρκωτικά και τέτοια...χάλια!" Κι ο τρελός, από την άλλη, έλεγε: "Πω πω, το καημένο το παιδάκι, δεν μπορεί να μιλήσει, πωπω, το καημένο το παιδάκι δεν μπορεί να μιλήσει,...δεν μπορεί να μιλήσει,...το καημένο,...δεν μπορεί να μιλήσει...!"
Να έχω τη ξαδέρφη μου δίπλα να μην παίρνει χαμπάρι τίποτα απολύτως, τον άλλον παραπέρα να ροχαλίζει σαν ατμομηχανή, τους ξένους να κάνουν -τσουπ τσουπ-, τον τρελό να λέει συνεχώς για το παιδάκι που δεν μπορεί να μιλήσει, τον Βασίλη να μου νοηματίζει πως ο άνθρωπος δεν πάει (προφανώς) καλά, να τα καταλαβαίνω όλα αυτά και να μην μπορώ να πω τίποτα, ε ήταν πια θα έλεγε κανείς, το θέατρο του κουφοπαραλόγου πάνω σε ένα καράβι!
Ευτυχώς, δεν είχε μείνει πολύ ακόμη μέχρι το πλοίο να προσαράξει στη Νάξο. Ξύπνησα τη ξαδέρφη μου από τη νάρκη που έκπληκτη ρώτησε τι συνέβαινε. Τι να της έλεγα;;; Χαιρέτησα τον Βασίλη και τον ευχαρίστησα για την παρέα που μου έκανε μέσα σε...όλα αυτά και του ευχήθηκα καλή συνέχεια με το υπόλοιπο του κουφοταξιδιού! Κινηθήκαμε προς τα κάτω με την αγουροξυπνημένη ξαδέρφη μου κι ο Βασίλης μας χαιρετούσε. Με μια τελευταία ματιά είδα πως ο τρελός πήγαινε να κάτσει κοντά του κι ο Βασίλης μου έκανε, ακόμη κι από μακριά, απεγνωσμένα νοήματα πως πάει στο πιο πάνω κατάστρωμα για να βρει ησυχία! Εύχομαι τουλάχιστον να πέρασε καλά στις διακοπές του!

O νέος κουφογραφέας

hi!!

Deaf Story (όπως λέμε Straight Story)

Μια κουφοιστορία (επιστημονικής) φαντασίας και όχι μόνο!

Θες να γράψεις κι εσύ τη δική σου συνέχεια και να τη στείλεις? Εμπρός! :)

Απολαύστε!

Μια φορά κι ένα καιρό υπήρχε μια χώρα, όχι και τεράστια χώρα, θα λέγαμε μάλλον περισσότερο κάτι σαν «χωρικό πεδίο». Κι εκεί ζούσαν οι κάτοικοί της ήρεμα και μονιασμένα. Ήταν από όλα τα χρώματα τόσο στα μαλλιά, μάτια και δέρμα. Ήταν από όλες τις ιδεολογίες και απόψεις όπως και κάθε άνθρωπος ξεχωριστά. Μόνο που στην πλειοψηφία τους είχαν ένα κοινό χαρακτηριστικό: ήταν οι περισσότεροι κουφοί! Εξ’ ου και η ονομασία της χώρας που ήταν: Κουφοχώρι!

Η πλειοψηφία του πληθυσμού δεν είχαν ακοή γιατί αυτό ήταν και το φυσιολογικό σε κείνη την χώρα. Οι περισσότεροι γεννιόντουσαν κουφοί, μεγάλωναν κουφοί, παντρεύονταν κουφοί, κάνανε παιδιά κουφά εκτός κι αν υπήρχε μια σπάνια ασθένεια, μια σπάνια μετάλλαξη όπου 1 στα χίλια παιδιά γεννιόταν με μια παραπάνω αίσθηση. Αυτή η αίσθηση ήταν η ακοή!

Ξάφνου, μια μέρα, σε ένα σπίτι στο Κουφοχώρι, ένα παιδί ένιωσε κάτι που δεν ένιωσαν οι γονείς του. Και τους έλεγε πως ένιωσε κάτι περίεργο μέσα στο κεφάλι του, δείχνοντας μάλιστα την πάνω πλευρά του κεφαλιού, αριστερή ή δεξιά ανάλογα, λέγοντας πως τον έκανε να στραφεί προς εκείνο το μέρος όπου είδε τη γάτα να έχει ρίξει το μεγάλο ρολόι από το τραπέζι κι αυτό να ‘χει σπάσει. Το κατάλαβε αμέσως τη στιγμή που έσπασε και κοίταξε προς τα κει, αν και βρισκόταν μακριά από αυτό, σχεδόν σε άλλο δωμάτιο. Παραξενεμένοι οι γονείς του φοβήθηκαν κι ανησύχησαν μήπως κάτι δεν πάει καλά. Τι είναι αυτό που ένιωσε; Μήπως το μυαλό του παιδιού έπαθε κάτι; Μήπως δεν στέκει καλά στα λογικά του; Τι ήταν αυτό που τον έκανε να νιώσει αμέσως το ρολόι που έπεσε όταν εκείνοι δεν κατάλαβαν τίποτες; Αφύσικο πράγμα αυτό, εντελώς αφύσικο…

Ο γιατρός όμως στον οποίο πήγαν το παιδί να το εξετάσει τους καθησύχασε. Τους είπε πως πρόκειται για μια πάθηση, όχι και τόσο συνηθισμένη. Το παιδί γεννήθηκε με κάποια αναπηρία, είχε παραπάνω αίσθηση κι αυτό θα τον έκανε να αντιλαμβάνεται πράγματα που δεν αντιλαμβανόταν ο κόσμος.

«Πωπω! Τι θα κάνουμε τώρα;» νοημάτισαν οι γονείς. Γιατί οι κάτοικοι της χώρας μιλούσαν με τη γλώσσα των νευμάτων ή αλλιώς νευματική γλώσσα. Γιατί ήταν η γλώσσα την οποία αντιλαμβάνονταν άμεσα, καλλιέργησαν και ανέπτυξαν με τα χρόνια και με την οποία επικοινωνούσαν οι περισσότεροι σε καθημερινή βάση, ήταν η καθομιλουμένη τους γλώσσα.

«Είναι ένα παιδί σαν όλα τα άλλα», τους νευμάτισε ο γιατρός. «Απλά έχει μια ‘αναπηρία’. Στο χέρι σας είναι να βοηθήσετε το παιδί όσο μπορείτε για να μεγαλώσει με τον καλύτερο τρόπο. Παιδί σας είναι εξάλλου. Θα κάνετε ότι μπορείτε να τον βοηθήσετε να τα βγάλει πέρα…»

Τους έδωσε οδηγίες για το πώς θα μπορούσαν να το βοηθήσουν. Μάλιστα τους παρότρυνε να πάνε σε άλλο γιατρό, ειδικό για τέτοιες περιπτώσεις ο οποίος θα τους κατατόπιζε καλύτερα. Και οι γονείς δεχτήκανε με ελπίδα. Και πόσα πράγματα έπρεπε να κάνουν για να μεγαλώσουν το παιδί τους, το οποίο διέφερε από τα άλλα παιδιά γύρω του…

Ερώτηση κρίσεως: Πριν το τέλος αυτής της ιστορίας, υπάρχουν δυο ενδιαφέρουσες ερωτήσεις: Ποια γλώσσα μαθαίνουν οι γονείς στο παιδί και ποια γλώσσα μαθαίνει αυτό τελικά;

Δεν υπάρχουν συγκεκριμένες απαντήσεις, είναι καλό να ακουστούν όσο το δυνατόν περισσότερες απόψεις για την κατάληξη της συγκεκριμένης ιστορίας που γεννήθηκε στο μυαλό μου ένα βράδυ…(βοήθεια/hint: υπάρχουν περισσότερες από μία εκβάσεις της ιστορίας).

Το μέλλον είναι γραμμένο,

Ο τρόπος γραφής του είναι πολλαπλό
(Μaria Morgaine) 

Μπορείτε και με τα σχόλια σας να δώσετε τη δική σας συνέχεια!